Krzysztof Cicheński - PIEŚNI MIRANDY

scenariusz, reżyseria: Krzysztof Cicheński
scenografia, światła: Julia Kosek, Krzysztof Cicheński
muzyka: Maria Antkowiak-Świątek, Krzysztof Cicheński
kostiumy, wideo: Julia Kosek

występują:

Maria Antkowiak-Świątek (Miranda)
Sylwia Achu (Ariel)
Diana Cristescu (Kaliban)

Spektakl zrealizowany w ramach konkursu SzekspirOFF na 29. Festiwalu Szekspirowskim, koprodukowany przez Gdański Teatr Szekspirowski / The performance was produced as part of the ShakespeareOFF competition at the 29th Shakespeare Festival, co-produced by the Gdańsk Shakespeare Theatre.

fot. Karolina Sołtys / Festiwal Szekspirowski w Gdańsku

W szekspirowskiej „Burzy” córka Prospera zyskała zbędną z punktu widzenia swojego przeznaczenia mądrość – została wychowana w izolacji, żyła w teoretycznym świecie, a następnie wpadła w scenariusz szczęśliwego zakończenia, na który nie była gotowa.

W alternatywnej, współczesnej rzeczywistości, Miranda od wielu lat żyje sama na wyspie (w domu, w którym dawniej mieszkała z ojcem), porzucona przez Ferdynanda i Prospera, którzy odpłynęli dawno temu, zajęci swoimi sprawami. Kobieta, otoczona księgami (których treść zna na pamięć), codziennie wstaje z łóżka, zarzuca na koszulę nocną płaszcz maga i dba o swoje królestwo. Towarzyszą jej Kaliban i Ariel, z którymi żyje w fizjologiczno-psychologicznej symbiozie. Wyspa jest ziemią niczyją, z którą Miranda wchodzi w harmonijne interakcje. Nikt nie jest niewolnikiem, nie domaga się uwolnienia i nie dąży do zniewolenia czy posiadania. Czasem zdarza się burza, która jednak nikomu nie zagraża. Czas, jak morska woda, otacza wyspę, zamknięty w cyklu przypływów i odpływów, zależnych od faz księżyca. Miranda jest księżycem. Wszystko dzieje się jednocześnie i nie dzieje się wcale.

ENGLISH:

In Shakespeare's "The Tempest," Prospero's daughter gained wisdom unnecessary for her destiny – she was raised in isolation, lived in a theoretical world, and then stumbled into a happy ending she wasn't prepared for.

In an alternative, contemporary reality, Miranda has lived alone on an island for many years (in the house where she formerly lived with her father), abandoned by Ferdinand and Prospero, who sailed away long ago, minding their own business. Surrounded by books (whose contents she knows by heart), Miranda rises from bed daily, wears a magician's coat over her nightgown, and tends to her kingdom. She is accompanied by Caliban and Ariel, with whom she lives in physiological and spiritual symbiosis. The island is a no-man's land with which Miranda interacts harmoniously. No one is a slave, no one demands freedom, and no one aspires to enslavement or possession. Occasionally, a storm occurs, but it poses no threat to anyone. Time, like seawater, surrounds the island, locked in a cycle of tides, dependent on the phases of the moon. Miranda is the moon. Everything happens simultaneously, and yet nothing happens at all.