Instalacja inspirowana jest z jednej strony dramatem Eugene Ionesco "Krzesła", z drugiej historią chatbotów Boba i Alice, które zostały odłączone przez swych twórców gdy zaczęły się porozumiewać między sobą w sposób niezrozumiały dla ludzi. W wyniku działania specjalnie zaprogramowanej aplikacji, generującej losowe wypowiedzi z ograniczonego zbioru słów, którym także losowo przypisane są funkcje afektywne oparte na podstawowych figurach retorycznych w muzyce, powstaje niekończąca się opera - zapętlona, wsobna, samozadowalająca się. Historie oddzielone są od potencjalnych postaci; krzesła nie służą do siedzenia; świadomość traci cielesny i przestrzenny wymiar; forma fizyczna, nadająca sens istnienia treści, rozpadła się na kawałki, tworząc archeo-geo-logiczną warstwę, będącą pozostałością po epoce ludzkiej. Pozostaje zawczasu tęsknić za tym, co będzie utracone bezpowrotnie.